Skip to main content

En dat is tien!

Bron: Shamrock Jaargang 8, nr. 1 april 2019
© Maarten Gerrits, voorzitter

Alweer tien jaar bestaat de NIWC. Schrikt u daar ook van? De tijd gaat snel is het gezegde. Maar zo snel…..schijnt ook met ouder worden te maken te hebben, maar dat terzijde.

Nog veel langer geleden, jaren voor de oprichting van de NIWC, waren de huidige bestuursleden al lid van het bestuur van de Ierdie. De gezondheid van ons ras baarde ons ernstig zorgen en de visie op deze ontwikkeling binnen het ras was op zijn zachtst gezegd gedateerd. Na veel discussie werd nog wel het hartonderzoek opgestart maar reflecteren op de eigen rol, wat nodig is om er wat aan te doen, was vloeken in de kerk.

Ons beeld over de gezondheidstoestand van het ras veroorzaakte onrust bij, met name, veel van de fokkers. Maar de slechte gezondheid van ons ras leek meer tussen onze oren te zitten dan in de soms doodzieke Ieren…en wij waren toch geen fokker… Dat was kort samengevat de teneur van de discussie. Het bestuur kende weliswaar geen fokkers maar we waren niet ‘onwetend’ en zeker niet naïef. Wel zeer bezorgd. Dat we iets moesten doen was voor ons duidelijk. We hadden geen pasklare oplossingen, wel veel ideeën. Maar we vonden elkaar niet op dat punt waar het over had moeten gaan…de gezondheid van onze Ieren.

Dan maar radicaal het roer om. Met een kleine groep ‘visionairs’ hielden we brainstormsessies. We bespraken de wildste ideeën, sommige realistisch en soms waren het dromen. Deskundigen werden geraadpleegd en samenwerkingen werden opgestart. Een nieuwe rasvereniging kon op dat moment niet maar een Stichting wel. Het doel werd het bevorderen van de gezondheid van ons mooie ras. En al snel gingen we ‘live’. Binnen no-time hadden we een groot aantal medestanders die donateur werden. We organiseerden naast wandelingen veel bijeenkomsten, lezingen en gezondheidsonderzoeken.

Misschien zijn we onze tijd vooruit? Inmiddels weten we dat de kerken in de afgelopen tien jaar sneller leeglopen dan dat het gevoel van urgentie zich heeft ontwikkeld bij een groot deel van de Ierenwereld. Ook daarin zijn we niet naïef. Wij zijn ervan overtuigd, en met ons velen die er verstand van hebben, dat we op de goede weg zitten. Al is het slechts een druppel op de gloeiende plaat, we zitten in ieder geval niet op onze handen.

De NIWC doet het goed. Inmiddels een ‘echte’ rasvereniging. We organiseren veel voor onze leden, het is gezellig en we zijn financieel gezond. We bouwen gestaag door aan onze droom. Het vergezicht van toen krijgt nu toch echt vaste vormen. Het heeft wat tijd en energie gekost maar inmiddels zijn we aardig op weg om echt iets te gaan betekenen voor de verbetering van het ras.

Ik kijk terug op tien bewogen jaren. Met heel veel plezier en energie hebben we met hulp van velen gebouwd aan een bloeiende vereniging. Wat we doen doet er toe en dat geeft een heel voldaan gevoel. De komende tien jaar gaan we zien of de door ons gekozen route dat oplevert waar we op hopen. Wat ik ook hoop is dat de Ierenwereld wat nader tot elkaar komt. Wat zou het mooi zijn als we samen betekenis kunnen geven aan wat een gezonde Ier zou moeten zijn. En dan met volle kracht de schouders er onder. Want de tijd dringt.

Velen van u die, op welke manier dan ook, hebben bijgedragen aan het succes van de NIWC….bedankt daarvoor. En tevens het verzoek om dit te blijven doen. Dan wordt de volgende tien jaar een tijd om je op te verheugen. Bij een jubileum hoort natuurlijk ook een feestje. Het hele jaar zullen we daar wat extra aandacht voor hebben maar vooral de dag van de Ieren wordt er één om naar uit te kijken. Ik hoop u daar allemaal te ontmoeten.

Maarten Gerrits, voorzitter