Tea Time At Fionnmaë
27-11-2007 | 18-02-2013
GUUSJE
Toen we, zo'n vier jaar geleden, bij Elly kwamen kijken naar de bijna 1 jaar oude Ierse Wolfshond waar zij een thuis voor zocht, waren wij het gauw met elkaar eens: Guusje had ons hart gestolen en mocht wat ons betreft mee naar Twente.
Die reis zou zij achter in onze gehuurde auto maken, zonder probleem. Mee in een auto kende zij wel. Echter, tijdens deze eerste rit met haar ontdekten we al vlot iets, dat ze helemaal niet kende, want toen we haar onderweg, aan een riem, haar behoeftes wilden laten doen, was dat voor Guusje toch wel erg vreemd.
Wandelen aan een touw? Om je dood te schamen! Ze kon zowat letterlijk wel door de grond gaan, want dat was haar reactie op dit wandelen aan de lijn; zo dicht mogelijk bij de grond blijven, vooral niet gezien worden.
Ook in de jaren hierna, was 'aan de riem' nooit haar favoriete manier van wandelen. Het liefst liep zij gewoon los mee, op een afstandje achter de rest, snuffelen, wat langs de kant van de beek waden, 'n beetje beekwater slobberen, gewoon d'r eigen gang gaan.
Met de andere honden bemoeien hoefde ook niet zo nodig van haar. Ze was meer gericht op ons, althans, thuis. Voor Guusje hoefden we nooit bang te zijn dat ze knuffels te kort zou komen, ze kwam ze zelf wel halen en dan was 'nee, nu even niet Guusje' geen optie. Dat gold voor de vaste 'vaste' gezinsleden, maar ook voor bijna alle tijdelijke bezoekers.
Een lieve, stabiele hond en eigenlijk de leidster van de roedel; zowel Pax, onze wat angstige Dog, als bitchy Terriërtje Flo en de als laatste aan de roedel toegevoegde soortgenoot en collega-Ier Abbigael accepteerden als het erop aankwam haar stille leiderschap. Daarbij mag wel gezegd worden, dat Guusje aan Abbigael daarbij de grootste twijfelaar had: menige keer probeerde zij Guusje naar de kroon te stoten. Echter, de soms krachtige en pittige uitdagingen werden door Guusje steevast beantwoord met een stoïcijns ‘er niet op reageren’.
Haar wat suffige manier van doen was haar dekmantel, want o zo slim was ze in werkelijkheid. Een voorbeeld hiervan: vaste gewoonte is, om na de laatste erfronde 's avonds, waarbij al het hondenvolk even mee naar buiten gaat, ze bij binnenkomst te belonen met iets lekkers. En dan was er één bij, die vervolgens gauw weer naar buiten ging en gewoon 'opnieuw achter aan de rij aansloot', als ware ze nog niet aan de beurt geweest: Guusje. Wij zagen er de humor wel van in.
Guusje werd helaas niet ouder dan 5 jaar en 3 maanden. Na 4 jaren waarin zij van ons en wij ook zeker weten van haar mochten genieten, is ze dus veel te jong gestorven. Ondanks dat, hadden we haar voor geen goud willen missen.
Monique, Roy en Lynn
